เรื่องของอนิจจัง

สูงแล้วกลับต่ำ            คนหลังงอ-โก่ง

ดำแล้วกลับขาว           ผม

ยาวแล้วกลับสั้น          สายตา

มั่นแล้วกลับคลอน        ฟัน

หย่อนแล้วกลับตึง        หู

ซึ้งแล้วกลับเซอะ           สติ ปัญญาลดน้อยลง

เหล่านี้แหละจึงสมกับกลอนบทหนึ่งท่านประพันธ์ไว้ไพเราะมากว่า 

ดูโรงเรือนเปรียบเหมือนกับสังขาร ปลูกไว้นานเก่าคร่ำฉลำฉลาย  

แก่ลงแล้วโคร่งคร่างหนอร่างกาย                                    ไม่เฉดฉายเหมือนหนุ่มกระชุ่มกระชวย  

ตาก็มัวหัวก็ขาวเป็นคราวคร่ำ                                            หูก็ซ้ำไม่ได้ยินเอาสิ้นสวย  

แรงก็ถอยน้อยกำลังนั่งก็งวย                                             ฟันก็หักไปเสียด้วยไม่ทันตาย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s